Το ρίσκο στη βιομηχανία των Videogames, πολλές φορές, φαντάζει ως κάτι ανούσιο, αδόκιμο μέσα στα λογιστικά φύλλα των publishers.

Ακόμα και για έναν developer όπως η Blizzard, που στοχεύει πάντα στην τελειότητα και όχι απαραίτητα στην επανάσταση, το να προκαλεί την τύχη της με το sequel ενός από τους καλύτερους τίτλους όλων των εποχών είναι, αν μη τι άλλο, εντυπωσιακό.

Το StarCraft II: Wings of Liberty έρχεται μετά από 12 χρόνια για να μας πει μια ιστορία δίχως τέλος.

Οι εκατομμύρια οπαδοί του, που περίμεναν με τόση υπομονή το sequel του κορυφαίου RTS όλων των εποχών, έχουν να αντιμετωπίσουν ένα μη ολοκληρωμένο σενάριο, μιας και το Wings of Liberty είναι ο πρώτος τίτλος σε μια επικειμένη τριλογία.

Η Blizzard παίρνει αυτό το ρίσκο και είναι έτοιμη να το αντιμετωπίσει, προκαλώντας τους παίκτες να την ακολουθήσουν στο κάπως παρανοϊκό ταξίδι της.

Παρόλα αυτά, όλες οι παραπάνω θεωρίες υποχωρούν σιγά-σιγά, κατά τη διάρκεια του χορταστικού και μεγάλου single player campaign που αφορά τους Terrans, καθώς η Blizzard έχει μια εκρηκτική ικανότητα να κρατάει την προσοχή του παίκτη στο παρόν, στο τώρα.

Μέσα σε μια αποκαλυπτική σκηνή, υπό την ναρκωτική επήρεια των καταπληκτικών γραφικών, των εφέ και του animation, ο παίκτης μαγεύεται και ακολουθεί τυφλά το μονοπάτι που του ανοίγεται.

Δεν αργεί να έρθει σε επαφή με τον Jim Raynor και να γεμίσει με νοσταλγία, αφού ο συμπαθής ήρωας πνίγεται από τις ενοχές για την Sarah Kerrigan, καθώς προσπαθεί να πολεμήσει τους Zerg αλλά και το εσώτερο κυβερνητικό κακό, στο πρόσωπο του Αυτοκράτορα Mengsk.

Το ένα εκπληκτικό cutscene διαδέχεται το άλλο, νέοι χαρακτήρες κάνουν  την εμφάνισή τους και νέοι στόχοι, πάντα με την απλοϊκή, πομπώδη αντιμετώπιση της Blizzard, που μπορεί να μην της αποφέρει Όσκαρ σεναρίου αλλά μάλλον αλλεπάλληλες μηνύσεις λόγω του εθισμού που προκαλείται.

Τα μάτια δεν ξεκολλάνε από την οθόνη.

Αν και μη ολοκληρωμένη, η ιστορία κουβαλάει τον τίτλο μέχρι το τέλος και θέτει σε κίνηση γεγονότα που θα απολαύσουμε σίγουρα στα δύο επόμενα επεισόδια της τριλογίας.

Ο σχεδιασμός των αποστολών έχει επίσης αλλάξει για να δώσει βαρύτητα στη σεναριακή εξέλιξη αλλά και στην ανάλυση των χαρακτήρων.

Η Blizzard δεν φοβάται να αλλάξει τους κανόνες του RTS και φέρνει νέα δεδομένα σε πολλά επίπεδα. Οι αποστολές συναγωνίζονται η μία την άλλη για την πρωτοτυπία τους, πηγαίνοντας τον παίκτη από μοναχικές περιπολίες σε απόλυτα αγχωτικές survival αποστολές, τόσο ενάντια στους Zerg όσο και ενάντια σε φυσικά φαινόμενα.

Κατά την εξέλιξή τους οι αποστολές αλλάζουν πορεία, αποκτούν νέες κατευθύνσεις, δίνοντας πολλές φορές και επιλογή στον παίκτη για το πώς να προχωρήσει. Η μέρα μπορεί να αλλάξει σε νύχτα, το σταθερό έδαφος να χαθεί και η βάση να πρέπει να μεταναστεύσει εν μέσω επίθεσης – ή εν μέσω μιας επανάστασης.

Είναι τέτοια η ποικιλία του Wings of Liberty και τόσο λεπτομερής η συμμετοχή και ανάλυση των χαρακτήρων, εντός και εκτός  της διάρκειας των αποστολών, που δεν είναι παράλογο αν ένα κομμάτι του παίκτη αρχίσει να αισθάνεται ότι θα προτιμούσε τον τίτλο της Blizzard ως RPG.

Αυτή η αίσθηση έρχεται ξανά όταν, μεταξύ των αποστολών, ο παίκτης εξερευνεί το διαστημόπλοιό του, το Hyperion.

Εδώ όχι μόνο μπορεί να γνωρίσει νέους χαρακτήρες αλλά να ακούσει ειδήσεις, να διαβάσει μηνύματα, να οργανώσει τις αποστολές του αλλά και να αναπτύξει νέες τεχνολογίες ώστε να αναβαθμίσει τις μονάδες και τα κτίριά του.

Ξαφνικά η αίσθηση του χώρου αλλά και το σύμπαν της Blizzard λαμβάνει νέες διαστάσεις, δίνοντας στον παίκτη τη δυνατότητα να μάθει πολλά περισσότερα από όσα αποκαλύπτουν συνήθως τα mission objectives.

Και ενώ ο σχεδιασμός των αποστολών αλλά και οι επιλογές που τις περιβάλλουν έχουν φτάσει σε νέα επίπεδα, οι μηχανισμοί παραμένουν σταθερά... StarCraft.

Υπάρχει σίγουρα βελτίωση στην απόκριση των μονάδων και πολλές στιγμές όπου η κλασική φόρμουλα των RTS είναι ορατή μόνο λόγω του UI, εντούτοις δεν υπάρχει περιθώριο για λάθος εκτίμηση: το StarCraft II: Wings of Liberty είναι ένα hardcore RTS και δεν ενδιαφέρεται σχεδόν καθόλου για τον casual παίκτη.

Θα υπάρξουν φορές που η ένταση του multitasking και η ελλειμματική ικανότητα του παίκτη θα τον αναγκάσουν να επιστρέψει σε ένα νωρίτερο save, δημιουργώντας ενίοτε τρόμο για το μέγεθος των επιλογών που πρέπει να διαχειριστεί.

Υπάρχουν ευτυχώς αρκετά tutorials αλλά και 5 επίπεδα δυσκολίας που όντως μπορούν να ηρεμήσουν κάπως τα πράγματα αλλά, είναι η αλήθεια, όχι αρκετά.

Από την άλλη, όταν ο παίκτης καταφέρνει να ολοκληρώσει μια δύσκολη αποστολή, το αίσθημα επίτευξης είναι σχεδόν ασύγκριτο. Σε αυτό συμβάλει το γεγονός ότι ο τίτλος της Blizzard ποτέ δεν φαίνεται να... κλέβει.

Παράλληλα, όλες οι μονάδες είναι ισορροπημένες σχεδόν στην εντέλεια, δημιουργώντας έτσι ένα περιβάλλον που η ικανότητα και η γρήγορη-πολυεπίπεδη σκέψη δεν αφήνουν χώρο στην τύχη.

Οι αισθητικές επιτεύξεις της Blizzard είναι επίσης ανεπανάληπτες. Τα γραφικά είναι εκπληκτικά, με σύνθετη γεωμετρία, αμέτρητα εφέ που χορεύουν γύρω από δεκάδες μονάδες και όπλα, ενώ τα cutscenes αιχμαλωτίζουν τον παίκτη και δεν τον αφήνουν να ανασάνει μέχρι το τέλος.

Σε αυτό βοηθάνε και τα σχεδόν απίστευτης ποιότητας voice overs, που θέτουν τον πήχη πολύ ψηλότερα από το αναμενόμενο.

Πηγη : http://www.authority.gr