Η σωτηρία της ανθρωπότητας είναι οπωσδήποτε ένας ευγενής σκοπός, τον οποίο έχουμε κληθεί αμέτρητες φορές να φέρουμε εις πέρας σε επίσης αμέτρητα, αγαπημένα μας και μη, παιχνίδια. Πόσες φορές όμως έχουμε καθίσει να σκεφτούμε τι σημαίνει αυτή η έννοια; Πολύ περισσότερο, πόσες φορές μας έχει ζητήσει το ίδιο το παιχνίδι να σκεφτούμε και να αναρωτηθούμε: για ποιο σκοπό πολεμάμε, για ποιο λόγο βάζουμε το χαρακτήρα μας να περάσει τα άπειρα μαρτύρια; Για τη σωτηρία της ανθρωπότητας, βέβαια, ναι, αλλά αυτή είναι μια απίστευτα γενική έννοια, η οποία σημαίνει διαφορετικά πράγματα για τον καθένα, και τελικά, δεν έχει και μεγάλη ισχύ σαν κίνητρο. Εκτός αν αυτός ο σκοπός γίνει πιο συγκεκριμένος, πιο προσωπικός – πιο κοντινός σε μας, και σαν χαρακτήρα-πρωταγωνιστή, αλλά και σαν παίκτη. Κι εδώ μπαίνει το Mass Effect 2.

We’re at war: Σενάριο

Ο σκοπός αυτός οδηγεί το χαρακτήρα μας και σ’ αυτή την πρώτη συνέχεια του sci-fi RPG της BioWare. Στο φινάλε του πρώτου Mass Effect μάθαμε πως μια αρχέγονη φυλή από τα σκοτεινότερα βάθη του σύμπαντος, γνωστή ως Reapers, απειλεί να αφανίσει κάθε μορφή νοήμονος ζωής, άγνωστο το πώς και το γιατί.

Ο/η Commander Shepard, που ανακάλυψε αυτή την απειλή στο πρώτο μέρος, εισπράττει δυσπιστία από τις μεγάλες δυνάμεις του γαλαξία σχετικά με την ύπαρξη αυτών των πλασμάτων, κι έτσι κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: αντιμετωπίζει τις μικρότερες απειλές σε ένα συνεχή, καθημερινό αγώνα. Όταν όμως αρχίζουν να εξαφανίζονται άνθρωποι από απόμακρες αποικίες σε όλο το γαλαξία, από άγνωστες δυνάμεις και για άγνωστο σκοπό, και παράλληλα το SR-1 Normandy πέφτει θύμα ενέδρας από έναν πανίσχυρο εχθρό, είναι προφανές ότι η απειλή βρίσκεται πολύ πιο κοντά απ’ όσο νομίζουν όλοι.

Χωρίς αυτό να προξενεί έκπληξη, το σενάριο του ME2 είναι από τα πιο δυνατά του χαρτιά. Σαν υπόθεση, δεν είναι κάτι το ριζοσπαστικό ούτε και απρόβλεπτο, όμως από άποψη εκτέλεσης, διαλόγων, χαρακτήρων, τόνου και ατμόσφαιρας, είναι από τις καλύτερες δουλειές που έχουμε δει ποτέ, είτε σε παιχνίδι είτε σε οποιοδήποτε άλλο αφηγηματικό μέσο.

Το να πούμε κάτι παραπάνω για την υπόθεση σ’ αυτό το review θα ήταν πραγματικά σε βάρος του παίκτη, καθώς η ιστορία μας αρπάζει από το πρώτο λεπτό του παιχνιδιού και δε μας αφήνει παρά μόνο αφού έχουν πέσει οι τίτλοι του τέλους – όσοι έχουν καταφέρει να παραμείνουν “καθαροί” από το μπαράζ από spoilers των τελευταίων μηνών (κάτι απάνθρωπα δύσκολο, ξέρουμε) θα είναι και οι πιο τυχεροί, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κι οι υπόλοιποι δε θα μπορέσουν να απολαύσουν τη φοβερή αυτή δουλειά των συγγραφέων της BioWare.

If we lose Shepard...: Κόσμος-χαρακτήρες

Κάτι που εντυπωσιάζει στην ιστορία του Mass Effect 2 είναι η απίστευτη αίσθηση της ιστορικής συνέχειας που προσφέρει η πολυδιαφημισμένη ικανότητα να εισάγουμε το χαρακτήρα μας από το πρώτο Mass Effect στο παιχνίδι. Ένας, κάποτε αρκετά διαδεδομένος, μηχανισμός των video RPGs που κάποια στιγμή εγκαταλείφθηκε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, ξεσκονίζεται από τη BioWare και αποδεικνύεται πολύτιμο αφηγηματικό εργαλείο: με προϋπόθεση ότι έχουμε κρατήσει τα saves μας από το πρώτο παιχνίδι, ο χαρακτήρας που ξεκινά στο ME2 είναι ο ίδιος άνθρωπος που αφήσαμε στο τέλος του 1.

Οι αποφάσεις που πήραμε, οι άνθρωποι που συναντήσαμε, όσοι έζησαν κι όσοι πέθαναν, όλα αυτά είναι αναμνήσεις και συνέπειες που θα βρούμε μπροστά μας. Είναι πραγματικά σημαντικό το πόσο βάρος δίνει αυτό το γεγονός και στο χαρακτήρα μας (ακόμα κι αν πολλές από αυτές τις συνέπειες καμιά φορά περιορίζονται σε ένα φευγαλέο σχόλιο από ένα χαρακτήρα, ή μια συνάντηση που δε θα είχαμε αλλιώς), και στον κόσμο γύρω μας. Τεχνικά, αυτό μεταφράζεται στο ότι το ME2 βρίσκει το παλιό save στο σύστημά μας και μέσω ενός απλού menu μάς επιτρέπει να ενεργοποιήσουμε τον παλιό χαρακτήρα μας. Ένα σεναριακό τέχνασμα μας επιτρέπει να αλλάξουμε από την αρχή την εμφάνιση και την κλάση μας, και ο νέος/παλιός χαρακτήρας ξεκινά το παιχνίδι με κάποια bonuses που κάνουν το ξεκίνημα λίγο πιο εύκολο.

Όσο γι’αυτούς που δεν έπαιξαν το πρώτο παιχνίδι, ή δεν κράτησαν το χαρακτήρα τους, το ME2 φροντίζει να κάνει κάποιες από τις προαναφερθείσες επιλογές γι’αυτούς – η άγνοια των γεγονότων του πρώτου παιχνιδιού δεν εμποδίζει μεν το νέο παίκτη να απολαύσει το 2, όμως σίγουρα πολλά πράγματα χάνουν το βάρος που θα είχαν αλλιώς. Οι διαθέσιμες κλάσεις που έχουμε να επιλέξουμε είναι έξι, η καθεμία με δύο διαφορετικές υποδιαιρέσεις που παραλλάσσουν ακόμη περισσότερο το χαρακτήρα μας – κάτι που γίνεται και με τα διαθέσιμα skills όταν τα αναπτύξουμε πλήρως.

Πηγή: Gameover